หมอขอยกตัวอย่าง เคสผู้ป่วยจริง ที่ได้ตีพิมพ์ลงในวารสารทางการแพทย์ Frontiers โดย Professor Spence ศาสตราจาย์ด้านประสาทวิทยาแห่ง Western University, London, Canada

เป็นเคสที่น่าสนใจและหมอคิดว่าสามารถนำมาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการฝึกของผู้ป่วยสโตรกในระยะเรื้อรัง ว่า “ยังดีได้ แม้เริ่มช้า” คือเคสของผู้ป่วยสโตรกรายหนึ่งที่เป็นสโตรกรุนแรงตั้งแต่อายุ 15 ปี ซึ่งทำให้เขาสูญเสียการทำงานของแขนซ้าย ไม่สามารถขยับได้เลยตั้งแต่นั้นมา 23 ปีให้หลัง เมื่อเขาอายุ 38 ปี เค้าลงคอร์สฝึกว่ายน้ำ เพราะต้องการลดน้ำหนัก เขาฝึกประจำไปเรื่อยๆ

จนพบว่า…วันหนึ่งเขาสามารถเริ่มขยับนิ้วมือซ้ายได้บางนิ้ว และหลังจากนั้นเขาได้เริ่มฝึกด้วยการใช้อุปกรณ์กายภาพเสริมอย่างจริงจัง และพบว่าเขายังดีขึ้นได้เรื่อยๆ มือซ้ายของเขานั้น เริ่มกลับมาใช้งานได้

ด้วยความประหลาดใจ แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสมองได้ส่งเขาไปสแกนสมองด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เพื่อดูการทำงานในสมองของเขา เมื่อเขาใช้มือซ้าย ว่าสมองมีสัญญาณตอบสนองแสดงผลอย่างไร

พบว่า เมื่อแขนขวาของเขากำลังขยับ สมองข้างซ้ายเท่านั้นที่ทำงาน – ตามธรรมชาติปกติ และเมื่อแขนซ้ายของเขากำลังขยับ สมองทั้งสองข้าง ยิ่งช่วยกันทำงาน (แสดงผลด้วยสัญญาณสมองดีแดง ทั้งสองฝั่งของภาพสมอง) กลไกนี้เรียกว่า “Homologous area adaptation”